In het werk van Ronald de Ceuster speelt weemoed en verlangen een grote rol waarbij hij zich positioneert als een kunstenaar die steeds opnieuw de vraag stelt hoe het leven te benaderen. Een streven naar verbinding op basis van gelijkwaardigheid en wederkerigheid is hierbij leidend. Indachtig de filosofische stroming ‘het nieuwe materialisme’ ziet hij de hergebruikte materialen waarmee hij werkt als dingen met een eigen zeggingskracht. Juist door de materialen los van hun functionaliteit en anekdotische achtergrond in te zetten ontstaat er ruimte voor het verschijnen van betekenissen en waarden die op zichzelf kunnen bestaan. Hij maakt daarmee de poëzie van tijd en ruimte voelbaar wat zichtbaar is in zijn installaties, assemblages en (video)performances.
Melancholy and longing play a major role in Ronald de Ceuster’s work, in which he positions himself as an artist who repeatedly asks how to approach life. A striving for connection based on equality and reciprocity is the guiding principle here. Mindful of the philosophical movement of ‘New Materialism,’ he views the reused materials he works with as objects with an expressive power of their own. Precisely by deploying the materials detached from their functionality and anecdotal background, space is created for the emergence of meanings and values that can exist independently. In doing so, he makes the poetry of time and space palpable, which is visible in his installations, assemblages, and (video) performances.
Gerda van de Glind
“De intentie van de kunstenaar doet ergens denken aan Peter Pan, die zo snel beweegt tussen de tastbare wereld en die van verbeelding en de geest dat hij zijn schaduw verliest en weer aan zichzelf vast moet maken. Maar wanneer alles dan ten slotte samenvalt: waar begint de wereld (van de verbeelding) dan en waar houdt die op? De Ceuster reikt hierbij geen antwoord aan, maar wil juist die poging laten zien: om het maken en het gemaakte te laten samenvallen en laten vliegen. Al is het maar even. De verbeeldingskracht en zijn schaduw.”
Bij de tentoonstelling SOMEWWHERE NOW (01-21) hebben Monique Kwist en ik een publicatie uitgebracht met recent werk en teksten over onze ontmoetingen.
De publicatie (35 pag. B5 formaat) is voor 10,00 euro incl.verzendkosten
te bestellen via info@ronalddeceuster.nl
Hoe is het nu, Expo Bart
Tekst van Merel van Nieuwenhof over UNFURL, EXPO BART
Tekst van Hilde Dorrestein over ‘A possible monument’
Interview door Peter Nijenhuis, mei 2013 i.k.v. project bij Omstand, Arnhem
Hardop kijken / Jeroen van Westen
Het eerste werk dat ik zag van Ronald hing gevaarlijk los aan een wand van een schuur die niet veel later tot de grond toe afbrandde. Dat lag niet aan het werk, het werk was een tekening: een aller dunst mogelijk lijntje pur-schuim volgde iedere naad, scheur en schimmelspoor van de oude kippenschuur. Ik zag alleen de tekening, niet de schuur. Kunst kan dat, maken dat je de werkelijkheid niet ziet. Ik nodigde mijzelf uit per mail om persoonlijk kennis te maken. Staand in zijn atelier, een oud gebouw dat op de rol staat om gesloopt te worden, zie ik overal platen, balken, planken, bestofte kasten, maar …? Als woorden tekort schieten dan …? Kijken. Blijven kijken, tot kijken denken wordt. Hardop denken. Ergens tegen een kast staat een foto. En die kást, staat óók op de foto. Maar ergens anders. De ‘rommel’ blijkt een formele vormentaal van rechthoeken, lijnen, volumes. Waar ik de leesbaarheid van de werkelijkheid onderzoek en zo toewerk naar nieuwe betekenissen, bouwt Ronald uit restanten van werkelijkheid een nieuwe wereld om tot betekenissen door te dringen. Ik zie doorleefde monumenten, odes aan de abstracte kunst. Op de foto staat een mensfiguur, het hoofd in een gouden wolk. De wolk is het hoofd, de figuur is zo gezien niet iemand, maar een wezen. Een wezen. Het wezen zit, … beweegt? … Zwaait het? Ter verwelkoming? Als afscheid? … Of aait het? … Wat? Wie? … Mij? Ons?
Naschrift (per e-mail)
Hoi, Ik heb de neiging om bij elke mail een nieuwe vraag te stellen zodat je weer mooie inzichten deelt:)
Groet, Ronald
Je vraagt mij of ik zeg “dat jij tot betekenissen wil doordringen” Ja:-) En je vraagt me of ik bedoel dat er al betekenissen zijn. Ja, ik denk dat er al betekenissen zijn. Ja er zijn altijd betekenissen , en nooit blijvend 🙂 Onder betekenissen versta ik waardes, emoties, concepten, perspectieven, samenhangen. En die veranderen. Mensen zijn betekenisverleners, gedeelde betekenissen maken onze cultuur op. Als kunstenaars kunnen we daar nieuwe wendingen aan geven, kunstenaars kunnen van binnenuit de gedeelde betekenissen (cultuur) bevragen.
Ik denk in jouw werk een vorm van bevragen te zien waarbij je de materialen die je gebruikt níet gebruikt om hun geschiedenis. Én je gebruikt ze niet zoals ze normaal hun rol vervullen in onze wereld. Jouw gebruik van kasten, planken, … is een dubbele bevrijding van de functionaliteit van deze dingen. Daarmee creëer je ruimte om met je installaties al ‘tekenend’ met de dingen door te dringen tot waardes, emoties, concepten, perspectieven, .… Ik zie doorleefde uitnodigingen om mee te denken over betekenissen.
Groet, Jeroen
Betekenissen zijn ons materiaal?
Opening In mind I fly van Ronald de Ceuster, Kunstenlab Deventer – Jeroen van Westen, 13-02-2022
Sinds 2011 initieer ik Borrowed Spaces, een informeel tentoonstellingsprogramma. Op onregelmatige tijden, als de gelegenheid zich voordoet, organiseer ik projecten en tentoonstellingen waarbij site-specific werk centraal staat.
MAP is een ééndaagse masterclass voor professionele kunstenaars die willen reflecteren op hun fascinaties, bronnen en artistiek inhoudelijke visie. Deze masterclass geef ik samen met kunstenaar Aletta Bos. De eerstvolgende is op 7-11-25. Klik voor meer info op de button.