index

 

 
  RONALD DE CEUSTER                        

                                                                                                                                                        

                                                                                                               AT THE POINT OF FALLING APART

 
                        PERFORMANCES    /////    OBJECTEN    //////    ARCHIEF     //////    INSTALLATIES 

Ronald de Ceuster

Postadres

van Suchtelenstraat 52

7203DG Zutphen

Atelier

van Hetenstraat 59

7415TT Deventer

0628496133

info@ronalddeceuster.nl

Download hier mijn C.V


Borrowed Spaces            

is een informeel tentoonstellingsproject dat ik in 2012 ben gestart en waarbij ik, als de gelegenheid zich voordoet, kunstenaars uitnodig om werk te maken en te tonen in ruimtes die leeg staan en/of tijdelijk beschikbaar zijn.

 

ARCHIEF //// ARCHIEF

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In voorbereiding / Borrowed Spaces

Momenteel ben ik bezig met de opzet van een artist in residence programma in Portugal, 
op het platteland tussen Coïmbra en de Serra de Estrela.  
Een jaar lang zullen verschillende kunstenaars uitgenodigd worden te verblijven
in een gerenoveerde voormalige boerenhuis.
Op het land van dit huis staat een klein gebouwtje.
Aan de kunstenaars wordt gevraagd vanuit verschillende perspectieven op dit gebouwtje te reageren.
Het jaar zal afgesloten worden met een uitgave en gedurende het jaar zal via een podcast
het project te volgen zijn.     



Dit jaar ga ik een project starten onder de noemer: Dagboek van mijn atelier.
Het atelier zelf zal de bron van een deel van mijn werk worden in de vorm van performances, foto's
en objecten. Op mijn atelier zal ik hierover in gesprek gaan met verschillende mensen. Deze ontmoetingen
zal ik gaan beschrijven. Ik zie dit project als een vervolgstap op Studio Visits, een project uit 2011
waarbij ik kunstenaarsop hun atelier bezocht.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Galerie Bart

UNFURL

25 04 '19 / 09 06 '19

Programma live pop-up acts


Zondag 12 mei Lynn Kosakoy > dans & improvisatie

Zaterdag 18 mei Petra Dictus & Sjifra IJpma > dans

Zondag 26 mei Ernie Bossmann > gedichten / poëzie

Zondag 2 juni Stefanie Janssen & Tessa Zoutendijk & Michaël Brijs > muziek & zang

Zondag 9 juni vanaf 15:30u > afsluiting Expo

Als je de deur van Galerie Bart Nijmegen opent, stap je direct het beeld in. 
Baan je je een weg door grote vellen verf die van het plafond van de voormalige fabriekshal bladderen? 
Waan je je in een dicht woud, waar zo nu en dan zonlicht door het gebladerte breekt? 
Of associeer je het mintgroene materiaal met huid, fragiel kantwerk of zacht heen en weer bewegende planten in een onderwaterwereld? 
Wat het beeld ook losmaakt, onvermijdelijk is een veranderde blik op de ruimte, waartoe je je door de interactie met de installatie wel móet verhouden..
 ‘Mijn werk is de laatste jaren steeds meer losgekomen van de ruimte. 
Waar ik eerder de tekening liet bepalen door de ruimte, laat ik nu de tekening de ruimte bepalen,’ 
aldus Ronald de Ceuster (Breda 1960). Zijn weapon of choice? Dat is het purpistool, ingezet als tekengerei. 
Waar hij voorheen met het purschuim de architectonische kenmerken van een plek aftastte en zichtbaar maakte, 
heeft het materiaal zelf intussen een steeds centralere rol in zijn installaties verworven. 
Ronald omarmt daarbij zowel de expressiviteit als de tactiliteit en kwetsbaarheid van het materiaal. 
‘Ik zoek steeds de grenzen op van wat het aankan.’ Het door hem bewerkte purschuim verwijst daarmee naar vergankelijkheid en verval, 
maar getuigt tegelijkertijd van speelsheid, lichtheid en vrijheid.
De titel, UNFURL, refereert zowel aan de manier waarop Ronald het opgespoten purschuim uitrolt – met een deegroller tussen bouwfolie – als aan de wijze waarop de installatie ter plekke organisch tot stand komt. Ook na voltooiing blijft de installatie in beweging. Letterlijk, want het materiaal hangt uit, neemt af in volume en laat zo nu en dan stukken los. Maar ook door de interactie met publiek, dansers en de begeleidende soundtrack van Diederik de Ceuster. In die beleving ontmoeten De Ceusters achtergrond in theater en zijn beeldende werk elkaar. ‘De beweeglijkheid die in mijn installatie zit, zet zich daarin voort en breidt zich uit. De verschillende disciplines voegen zo een nieuwe betekenis toe aan het beeld.’ Merel van den Nieuwenhof


ToART 8 feb t/m 10 april 2019 /// 2 vitrine-installaties in opdracht van toART /ROZET, Arnhem
"Beeldend kunstenaar Ronald de Ceuster (Breda 1960) werkt al jaren lang met purfoam. 
Met dit materiaal maakt hij ruimtelijke installaties. 
Pur oftewel polyurethaan is zijn tekenmateriaal waarmee hij (tentoonstelling)ruimtes beeldend verkent en vult. 
De laatste tijd concentreert de Ceuster zich in zijn werk meer op het materiaal zelf. 
De breekbaarheid en de fragiliteit van het materiaal sluit aan bij zijn wens om beelden te maken 
die tekens van verval en kwetsbaarheid lijken te zijn en die tegelijkertijd een gevoel van speelsheid, 
lichtheid en vrijheid geven.
Voor de werken in de vitrines bij ROZET wil de Ceuster gebruik maken van de verkleuring
die bij het materiaal optreedt onder invloed van UV-straling. 
Hiervoor gaat hij gebruik maken van restmateriaal van eerder werk. 
Als de purfoam maar lang genoeg in aanraking komt met UV- licht zal het langzaam maar zeker opgaan in het niets."
   
   


Tekst over mijn werk

Een nieuw en verbredend element in mijn oeuvre van de afgelopen jaren is het maken
van theaterperformances geweest. 
TURNING, STILL en FIXATION zijn allen uitgevoerd in tentoonstellingsruimtes
als Kunstenlab in Deventer, EXPOPLU in Nijmegen en CBK Amsterdam.
Met deze theaterperformances heb ik mijn achtergrond als theatermaker willen integreren 
in mijn beeldend kunstenaarschap. Het bleek onder andere een belangrijke factor 
in mijn werk te zijn omdat deze voorstellingen gespeeld werden in installaties van purfoam. 
Deze installaties gingen, net als mijn vorige installaties, een dialoog aan met de betreffende ruimte. 
Werd eerst de hoedanigheid van de ruimtelijke tekening bepaald door de ruimte, nu is het andersom.
Er is meer ruimte voor intuïtie, vrijheid van handelen en componeren ontstaan
en ik heb mij meer gericht op de mogelijkheden die het materiaal purfoam mij geeft. 
Dit heeft bij de installatie FIXATION geresulteerd in het gebruik van dunne platte vlakken purfoam 
die door scheuring organisch van vorm werden. Het spontaan scheuren van het materiaal, 
het kapot laten gaan van het materiaal tijdens het maakproces is gaandeweg eerder een techniek geworden
dan dat het een last is. 
Bij het omgaan met het materiaal, tegenwoordig haast uitsluitend purfoam, 
zoek ik alsmaar de grens op van wat het materiaal kan hebben. 
Het is een verlangen naar beelden te maken die fragiel zijn, die kwetsbaar zijn, die op uiteenvallen staan. 
Zwaar en licht tegelijkertijd. Ernstig en speels tegelijkertijd.
De objecten die ik maak en die onder andere te zien zijn geweest bij galerie Agnes Raben in Vorden
en galerie de Natris in Nijmegen zijn residu’s of misschien beter gezegd stolsels van dat wat is overgebleven. 
Materiaal dat op de grond terecht is gekomen is de laatste tijd vaker aanleiding gebleken tot nieuwe objecten 
dan de overtreksels van foto’s waarop afbeeldingen stonden van ruimtes.
Met name bij de objecten wil ik het spel blijven spelen tussen wat is en wat niet is. 
Ook bij de objecten ben ik geïnteresseerd in het futiele. De terloopsheid. 
Juist in dit spectrum, weg van objecten die zich als dingen, als kunstvoorwerpen, tonen ligt de vitaliteit die ik zoek.
Zoals de objecten veelal voortkomen uit het werken aan installaties, zo zijn de (video)performances
die o.a. getoond zijn bij Studio Omstand in Arnhem en galerie Plan-d in Düsseldorf voortgekomen 
uit het werken aan de theaterperformances. 
De performances laten eenvoudige handelingen zien zoals bijvoorbeeld in STILL#1 
waarbij ik langzaam van staan naar liggen ga. 
Het verbindende element tussen de installaties, de objecten en de theater-en videoperformances is de betekenisgeving 
die bij mij altijd in het gebied van de al genoemde kwetsbaarheid zit. 
Deze kwetsbaarheid vat ik zowel letterlijk als figuurlijk op. 
De waarde die ik hecht aan kwetsbaarheid, breekbaarheid en fragiliteit heeft een persoonlijke 
en een meer algemene connotatie. Het heeft voor mij betrekking op het proces van maken 
en op het eindproduct zelf. Zover er tenminste werkelijk te spreken is van een definitief eindproduct. 
Het materiaal in installaties hangt uit, het volume van purfoam neemt binnen enkele weken af 
en natuurlijk breekt er soms iets af, wordt één object twee. 
Het is de beweeglijkheid die mij eigen is, het is de heroverweging die ik van algemeen belang acht. 
Het is het aftasten van grenzen en ruimte die ik van algemeen belang acht, het is de vrijheid van handelen 
die ik vind in het werken met toeval, met het werken in het nu, het moment zelf waarbij de handeling centraal staat.
Het is de adem van vrijheid die ik mijn werk wil meegeven.
          
Het is voor mij het belang van de kracht die kwetsbaarheid kan geven. 
Het gaat mij niet alleen om de veerkracht die het geeft maar het gaat mij ook om de kracht van esthetische werking.
Deze inzichten hebben de afgelopen periode kunnen uitkristalliseren en vragen om verder onderzoek.
Het inbrengen van performances in mijn oeuvre heeft ervoor gezorgd dat mijn werk een directere relatie 
aan kan gaan met de beschouwer, het publiek. Dit heeft te maken met het feit dat de performances live te zien zijn 
en interdisciplinair van karakter zijn door mede gebruik te maken van muziek en beweging. 
Bij FIXATION in het CBK Amsterdam, waarbij de performance gekoppeld was aan een tentoonstelling, 
kon het publiek door de installatie lopen, ruimte vullend als deze was. 
Hierdoor was ook bij de installatie sprake van een directere beleving van het werk. 
Een ingeslagen weg die ik wil doorzetten. 


Ik zie het proces en product als een eenheid. “ Niet het beeld is belangrijk, maar de gevoeligheid voor het maken
van het werk”, zegt Richard Tuttle (Uitgave Stedelijk Museum, 18-01 - 04-03 1979).
Bij mijn werk is het maakproces zichtbaar in het eindproduct en dat vind ik belangrijk.
          
Ronald de Ceuster

Januari 2019